Bir Blues Müzik Efsanesi: BB King

 

Özellikle son on yıl içinde adı sayılır Blues’cuların misafirlerle stüdyo çalışmaları yapmaları bir gelenek haline geldi. Bu tür albümlerden biri olan Deuces Wild özellikle B.B King’in Chicago Style ile birleştirilmesi zor olan düet kurgulamaları bakımından önemli bir çalışma.

Konuk sanatçıların müzikal perspektifleri bu kadar değişik iken kotarılması zor ama başarılmış olan bir albüm hazırlanmış diyebiliriz. Albümün açılış parçası olan “If you love me” daha önceleri John Lee Hooker ile düetler yapmış olan Van Morrison'ın bol “scotch” kokan sesiyle Lucille’ın uyumu uzun yol ayrılıkları için ideal bir parça. Ve bir B.B klasiği olan “Thrill is gone” la sadece sesi yüzünden evlenebilenecek Tracy Chapman. Her ne kadar Chapman bilinen sesini tam olarak vurgulayamasa da B.B’ile vocal düeti iyi bir birleşim olmuş. Blues'un kabul edilen ender beyaz gitar ustalarından Eric Clapton her zamanki “Slowhand” çalma stili ile Lucille’in peşinde koşuyor. Bonnie Raitt “Baby I love you” ya country tarzı katarken, Jools Holland “Pauly’s Birtday boogie" ile o eski Boogie tarzı olmasa da en azından bu kuşağı yakalayamıyanlar için iyi bir örnek sunmuş.

“Hummingbird” saf  bir klasik ama bu yorum B.B.King dinleyicileri için oldukça değişik gelecektir. "Confessin the blues” içinde barındırdığı ince ama iyi vuran espri tarzı ile sesini birilerine duyurmak isteyen   kaybedenler için  gülümseten bir şarkı. Ve bir dev daha… Adını aldığı bu kültüre saygı duyarcasına yıllardır direnen Rolling Stones. Bu parça da bir önceki gibi o ince blues espri tarzını yumuşak harlem gettosu ağzıyla ile özellikle patron olabilme badliğine bir açıklık kazandırıyor. Özellikle Mick Jagger harmonicası dikkatle dinlenmesi gerekiyor. Albümde dikkat çeken bir başka isim ise “çocuklarımıza da dinletilmesi gereken” iki deha çiftçinin (evet pink!) adı altında çalan David Gilmour, her tarzda gölge ve alçakgönüllü kahraman olduğunu bir kere daha gösteriyor. Hip-Hop Rap’in ustalarından Heavy D.'yi böyle bir albümde görmek şaşırtıcı olabilir ancak blues ve fusion jazz'da bu denemeler oldukça yaygın. Ve… ağır MAC ve Highway’lerin tartışılmaz kralı: Willie Nelson. Otoyolda ara vermek için durduğunuzda, daha kapısını açarken sigara dumanları çıkan ve içerde biranın satılmadığı, “Jack ve Jim”in standart olduğu bir bara girmeniz ve güneş batışında bıraktığınız yalnızlığınız ve hüküm süren hayatınız.. İşte ana temaları bunların olabileceği bir şarkı.

Genel olarak B.B King’in tınladığı gibi: ”How blue can u get babe” babında dinlenmesi ve sahip olunması gereken bir albüm…

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !